تو برگ سوخته بودي كسي نمي دانست

تو خود فروخته بودي كسي نمي دانست

خط نگاه تو را هيچ كس نمي فهميد

شب سياه تو را هيچ كس نمي فهميد

هزار خندق مسموم در دهان تو بود

هزار تيغه ي مسلول بر زبان تو بود

نهفته با دگران عهد بسته بودي تو

جناغ سينه ي من را شكسته بودي تو

نبود هيچ كس و انگار اتفاق افتاد

ميان من و تو يك نهروان نفاق افتاد

نشسته بودي و آرام كار مي كردي

و لحظه لحظه ي من را شكار مي كردي

پس از شروع هياهو چرا سكوت شدي؟

شكار كردي و انگار عنكبوت شدي

تو را صداقت من رو به راستي واداشت

دوباره حركت خرچنگي ات چه معنا داشت

يكي عجوزه ي جادوگر تو را ديده است

دگر تلاش مكن نسخه ي تو پيچيده است

شروع جلسه ي منحوس راس ساعت هفت

چه زود آنچه در آغاز بود يادت رفت

پس از تلاوت قرآن چه حرفها كه زدي

دم تو سرد شد آنگاه گرم قصه شدي

تو حرف مي زدي و من دلم فرو مي ريخت

مس گداخته بود آنچه در گلو مي ريخت

دلم گرفت ز تكفير روح مرده ي تو

ز تنگ چشمي چشمان كوك خورده ي تو

غروب بود و مرا سخت متهم كرديد

ز بس دروغ جويديد،شب ورم كرديد

چه بود آنهمه سوگند افترا آنشب

شكست بغض من و حرمت خدا آنشب

شروع جلسه سرآغاز فصل غيبت شد

و پاره هاي تنم بالسّويه قسمت شد

به شوق خوردن من مبتلاي جيفه شديد

درست مجلس ملعونه ي سقيفه شديد

به مسلخي كه خودم ساختم مرا برديد

چه طعم داشت تنم لحظه اي كه مي خورديد؟

نداشت ارزش كشتن شكار لاغرتان

مرا به خاك فكنديد؟خاك بر سرتان

چه سخت بود غريبانه در جوار شما

نماز خواندن در مسجد الضرار شما

مسافرم دگر از عاشقي نخواهم خواند

كه شهر،شهر غريبي است من نخواهم ماند

دگر نمي سپرم سر به بند دام شما

و مي گريزم از سفره هاي شام شما

همين بس است همين بس!نگاه ديگر من

و يادگار تو تصوير شام آخر من